A teraz jesteś tu:
Start > asl > Normy dla odzieży ochronnej dla motocyklistów cz.1

Normy dla odzieży ochronnej dla motocyklistów cz.1

normy dla odzieży ochronnej dla motocyklisty

Często mówi się o tym jak duże znaczenie ma odpowiednia odzież motocyklowa dla bezpieczeństwa. Jednak jaki dokładnie poziom bezpieczeństwa dają nam odpowiednie kurtka czy spodnie? O tym mówią nam wyniki testów wykonywane według poszczególnych norm dla odzieży ochronnej. Poniżej dowiesz się jakie normy dla ochraniaczy motocyklowych rozróżniamy oraz jak czytać poszczególne piktogramy.
EN 1621 – Norma Europejska dla odzieży ochronnej dla motocyklistów zabezpieczająca przed skutkami uderzeń mechanicznych.

EN 1621-1   Część 1: Ochraniacze stawów i kończyn

Poziom 1 – „przepuszczanie” siły uderzenia mniejszej niż 35 kN
Poziom 2 – „przepuszczanie” siły uderzenia mniejszej niż 20 kN

Analogicznie dla każdego typu ochraniaczy poziom 2 jest bezpieczniejszy od poziomu 1

Sposób testowania:

Protektor zakładany jest na czujnik w kształcie kopuły i traktowany 5-kilogramowym młotem o powierzchni uderzającej 4 cm x 3 cm z siłą 50 J. Test powtarzany jest przynajmniej dziewięć razy. Za każdym razem znajdujący się pod protektorem czujnik musi odebrać uderzenie o sile mniejszej niż siła określona dla danego poziomu. Wyższe wskazanie czujnika dyskwalifikuje ochraniacz.

EN 1621-2   Część 2: Ochraniacze pleców

Poziom 1 – „przepuszczanie” siły uderzenia mniejszej niż:
18 kN (średnia z pięciu powtórzeń) oraz 24 kN (dla pojedynczego uderzenia)
Poziom 2 – „przepuszczanie” siły uderzenia mniejszej niż:
9 kN (średnia z pięciu powtórzeń) oraz 12 kN (dla pojedynczego uderzenia)

Sposób testowania:

Protektor trafia na czujnik w kształcie zaokrąglonego kowadła, następnie traktowany jest 5-kilogramowym ciężarkiem w kształcie pryzmy z siłą 50 J. W tym przypadku liczy się średnia z pięciu powtórzeń jak również pojedyncze uderzenie.

EN 1621-3   Część 3: Ochraniacze klatki piersiowej

Poziom 1 – „przepuszczanie” siły uderzenia mniejszej niż:
18 kN (średnia z pięciu powtórzeń) oraz 24 kN (dla pojedynczego uderzenia)
Poziom 2 – przy uderzeniu „młotem” z siłą 50 J „przepuszczanie” siły uderzenia mniejszej niż:
9 kN (średnia z pięciu powtórzeń) oraz 12 kN (dla pojedynczego uderzenia)

Sposób testowania:

protektor trafia na czujnik w kształcie zaokrąglonego kowadła, następnie traktowany jest 5-kilogramowym ciężarkiem w kształcie pryzmy z siłą 50 J. W tym przypadku liczy się średnia z pięciu powtórzeń jak również pojedyncze uderzenie

Dodatkowe testy

Od początku wprowadzenia normy 1621 dla ochraniaczy motocyklowych wszystkie testy były przeprowadzane w temperaturze pokojowej, a oznaczenia na nich każdy z producentów przedstawiał często na swój własny sposób.

Dopiero w roku 2012 odbyła się największa ze zmian w normie 1621, która wprowadziła jednolity system oznaczeń dla wszystkich. Wprowadziła także dodatkowe, opcjonalne testy dla skrajnych temperatur (-)10° C oraz (+)40° C (oznaczane są one znakami T- oraz T+)
Brak znaku w polu III i IV nie oznacza wcale niezaliczonego testu, gdyż jest to test opcjonalny, nieobowiązkowy. Analogicznie jednak patrząc posiadanie certyfikatów dla danych zakresów temperatur daje gwarancję zachowania swoich właściwości przez ochraniacz w każdych warunkach temperaturowych.

Piktogramy na ochraniaczach

wg norm po 2012

EN1621 - normy dla ochraniaczy motocyklowych

 

I. Wielkość strefy ochrony (występuje tylko przy ochraniaczach pleców), odstęp między ramionami a talią (na załączonym piktogramie wynosi 32-35 cm)
II. Kategoria i typ ochrony

      Wielkość ochraniacza:
Type A – małe stosowane w odzieży dziecięcej, ewentualnie damskiej
Type B –duże stosowane w odzieży dla osób dorosłych

      Kategorie dla ochraniaczy pleców:
FB – protektor duży całych pleców
CB – protektor średni centralny
LB – protektor mały, ochraniający dolną część pleców
B – oznaczenie stosowane dla wszystkich ochraniaczy pleców przed 2011r

      Kategorie dla ochraniaczy klatki piersiowej:
C – protektor jednoczęściowy, ochraniający całą powierzchnię klatki (przykładowo Rukka)
DC – protektory podwójne, składające się z części lewej L i prawej R (przykładowo Dainese)
W przypadku ochraniaczy klatki piersiowej rozróżnia się protektory męskie i damskie, te drugie oznaczane są dodatkowo „FEMALE”

      Kategorie dla pozostałych ochraniaczy:
S – ramiona
E – łokieć
H – biodro
K – kolano
K+L – kolano i górna część piszczela

III. Badanie w wysokich temperaturach (+40° C), zatwierdzone (badanie opcjonalne), oznaczane symbolem T+ lub znakiem słońca
IV. Badanie w niskich temperaturach (-10° C), zatwierdzone (badanie opcjonalne), oznaczane symbolem T- lub znakiem płatka śniegu
V. Poziom wydajności: poziom 1 lub 2 (opisane wcześniej)
VI. Norma, wg której został wykonany protektor

Za tydzień kolejne normy dla rękawic oraz obuwia.

 

 

 

Polub lub udostępnij na:
Top

Polub nas na: